Προηγούμενο άρθρο
Tweet about this on TwitterShare on TumblrPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Email this to someoneShare on Facebook
Read on Mobile

ΔΕΠ-Υ και εξωσχολικές δραστηριότητες

ΔΕΠ-Υ

από τη Μαρία Ρουσουνέλη

Η ΔΕΠ-Υ είναι μια δια βίου διαταραχή, που σημαίνει ότι είναι μια διαταραχή που δεν εξαλείφεται απλώς μετριάζεται, ρυθμίζεται. Μπορεί ο τίτλος ΔΕΠ-Υ να ενώνει την Ελλειμματική Προσοχή με την Υπερκινητικότητα, αλλά παράλληλα γι’ αυτό υπάρχει και η παύλα «-»,  για να εξηγήσει ότι αυτά τα δύο δεν σημαίνει ότι απαραίτητα συνυπάρχουν. Μερικά από τα χαρακτηριστικά που συνοδεύουν ένα παιδί διαγνωσμένο με ΔΕΠ-Υ είναι:

  1. Η εύκολη διάσπαση προσοχής και η δυσκολία στη συγκέντρωση

  2. Η δυσκολία στο να ακολουθήσει και να ολοκληρώσει δραστηριότητες

  3. Η δυσκολία στην οργάνωση είτε μιας εργασίας ή του παιχνιδιού

  4. Η διαρκής κίνηση (ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ συνεχώς στριφογυρίζει στη θέση του, κάνει πολύ θόρυβο)

  5. Η παρορμητικότητα («πετάγεται» να απαντήσει πριν ακόμα την ολοκλήρωση της ερώτησης)

  6. Η επιθετικότητα

 Η συμπεριφορά ενός παιδιού με ΔΕΠ-Υ δεν μπορεί να εξηγηθεί εύκολα από τα υπόλοιπα παιδιά στο σχολείο και συχνά χαρακτηρίζεται με φράσεις όπως «πάλι σηκώθηκε αυτός;», «πωωω κυρία/ κύριε πείτε του να σταματήσει να μιλάει», «δεν τον θέλουμε στην ομάδα μας γιατί δεν ακολουθεί τις οδηγίες». Έτσι είναι πολύ εύκολο αυτό το παιδί να στοχοποιηθεί ενώ είναι αρκετά δύσκολο να γίνει μέλος μιας ομάδας. Η μόνη διέξοδος που βρίσκει για να τραβήξει με κάποιο τρόπο την προσοχή το συγκεκριμένο παιδί είναι εκδηλώσεις όπως ο πολύς θόρυβος, η συχνή κίνηση μέσα στην τάξη ακόμα και η επιθετικότητα, είτε αυτή είναι λεκτική είτε είναι σωματική. Όλοι οι άνθρωποι επιδιώκουν να δείχνουν τα δυνατά τους χαρτιά και για ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ είναι τα παραπάνω.

Οι εξωσχολικές δραστηριότητες βοηθάνε στην κινητική εκτόνωση των παιδιών με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής ή/και Υπερκινητικότητα, αρκεί να προσέξουμε ποιες θα είναι αυτές. Στόχος είναι να δοθεί έμφαση στην ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων των συγκεκριμένων παιδιών για να νιώσουν καλύτερα και πιο «έτοιμα» στο να ενταχθούν σε μια ομάδα.

Οι πολεμικές τέχνες (kick boxing, tae kwon do κ.α.) από την άλλη είναι δραστηριότητες που δεν καλλιεργούν την ομαδικότητα, τη συνεργασία, την αλληλοβοήθεια, δεξιότητες που χρειάζεται να αποκτήσει ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ προκειμένου να φύγει από το περιθώριο και να ενταχθεί ομαλά στην ομάδα της τάξης. Είναι δραστηριότητες που προάγουν την ατομικότητα και την προσήλωση στην προσωπική επιτυχία καθώς και την επιβολή στον αντίπαλο. Επομένως ένα παιδί που εύκολα μπορεί να προβεί σε επιθετικές ενέργειες προκειμένου να τραβήξει την προσοχή, είναι ακόμα πιο σίγουρο για τον εαυτό του όταν μάθει ή όταν ήδη ξέρει τον τρόπο με τον οποίο θα επιτεθεί μέσα από την ενασχόλησή του με τις πολεμικές τέχνες. Έτσι, καταφεύγει συχνότερα σε αυτές για να επιτεθεί ή να αμυνθεί, καθώς μάλιστα ξέρει τον “σωστό” και “κατάλληλο” τρόπο που όμως μπορεί να αποβεί επικίνδυνος για τον ίδιο και τους συμμαθητές του…

Να σημειώσουμε, κλείνοντας, πως ό,τι υποστηρίζει το παρόν άρθρο δεν ισχύει καθολικά για όλα τα υπόλοιπα παιδιά που δεν έχουν διαγνωστεί με ΔΕΠ-Υ.

Η Μαρία Ρουσουνέλη είναι απόφοιτη του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης και μπορείτε να δείτε το προφίλ της και να επικοινωνήσετε μαζί της στέλνοντας αίτημα για εργασία εδώ

Κάνε εγγραφή τώρα!
Επόμενο άρθρο

Συντάχθηκε απο τον

Σχετικά άρθρα

ΔΕΠΥ

ΔΕΠΥ: ένας διάλογος που συγκινεί!

Δύο χαριτωμένα παιδιά. Πανέξυπνα. Ηλικίας πρώτης δημοτικού. Τους έκαναν τις ίδιες ακριβώς ερωτήσεις. Το ένα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *